แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ วั่นเว่น แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ วั่นเว่น แสดงบทความทั้งหมด

วันพุธที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2553

ประโยคความเดียว

ประโยคความเดียว


ประโยคความเดียว

ประโยค คือข้อความ หรือถ้อยคำสมบูรณ์ประกอบด้วย ภาคประธานและภาคแสดง
ภาคประธาน ประกอบด้วยประธานและส่วนขยายของประธาน
ภาคแสดง ประกอบด้วย กริยา กรรม ส่วนขยายกริยา ส่วนขยายกรรม

ประโยคแบ่งได้เป็น 3 ชนิด คือ
1. ประโยคความเดียว
2. ประโยคความซ้อน
3. ประโยคความรวม

ประโยคความเดียว คือประโยคที่มีใจความสำคัญเพียงเรื่องเดียว มีภาคประธานภาคเดียว ภาคแสดงเดียว มีกริยาสำคัญเพียงตัวเดียว ดังตัวอย่างเช่น


ตัวอย่างประโยคความเดียว


นกบิน กล่าวถึงใจความสำคัญเพียงเรื่องเดียว คือ นกบิน
ฝนตก กล่าวถึงใจความสำคัญเพียงเรื่องเดียว คือ ฝนตก
ลมพัด กล่าวถึงใจความสำคัญเพียงเรื่องเดียว คือ ลมพัด
เด็กยิ้ม กล่าวถึงใจความสำคัญเรื่องเดียวคือ เด็กยิ้ม
ดอกไม้บาน กล่าวถึงใจความสำคัญเพียงเรื่องเดียว คือ ดอกไม้บาน
พ่อปลูกต้นไม้ กล่าวถึงใจความสำคัญเพียงเรื่องเดียว คือ พ่อปลูกต้นไม้
ฉันกินมะม่วง กล่าวถึงใจความสำคัญเพียงเรื่องเดียว คือ ฉันกินมะม่วง
น้องอ่านหนังสือ กล่าวถึงใจความสำคัญเพียงเรื่องเดียวคือ น้องอ่านหนังสือ
เด็กปอกส้ม กล่าวถึงใจความสำคัญเพียงเรื่องเดียวคือ เด็กปอกส้ม
ครูสอนหนังสือ กล่าวถึงใจความสำคัญเพียงเรื่องเดียวคือ ครูสอนหนังสือ
วิชัยเป็นนายอำเภอ กล่าวถึงใจความสำคัญเพียงเรื่องเดียวคือ วิชัยเป็นนายอำเภอ

นกบิน
อาจจะเพิ่มส่วนขยายประโยคได้ดังนี้
นกสวย บิน (ขยาย นก ด้วยคำว่า สวย)
นกอ้วน บิน (ขยาย นก ด้วยคำว่า อ้วน)
นกสีแดง บิน (ขยาย นก ด้วยกลุ่มคำ (วลี) สีแดง)

นกของนุช บิน
(ขยาย นก ด้วยกลุ่มคำ (วลี) ของนุช)
นกที่อยู่ในสวน บิน (ขยาย นก ด้วยประโยค ที่อยู่ในสวน)
นกซึ่งซื้อจากจตุจักร บิน (ขยาย นก ด้วยประโยคซึ่งซื้อจากจตุจักร)

นกจากนี้ยังอาจจะ ขยายคำ บิน ได้อีก เช่น
นก บิน เร็ว (ขยาย บิน ด้วยคำ เร็ว)
นก บิน สูง (ขยาย บิน ด้วยคำ สูง)
นก บิน สูงมาก (ขยาย บิน ด้วยกลุ่มคำ (วลี) สูงมาก)

นก บิน ช้า จริง ๆ
(ขยาย บิน ด้วยกลุ่มคำ (วลี) ช้าจริง ๆ )
นก บิน อย่างนกมีความสุข
(ขยาย บิน ด้วยประโยคอย่างนกมีความสุข)
นก บิน เร็ว จนเขามองไม่ทัน
(ขยาย เร็ว ด้วยประโยค จนเขามองไม่ทัน)

เพียงเท่าที่ยกตัวอย่างมานี้ สามารถนำประโยค นกบิน มาเรียบเรียงได้ถึง 36 ประโยค เช่น
1. นกสวยบินเร็ว
2. นกสวยบินสูง
3. นกสวยบินสูงมาก
4. นกสวยบินช้าจริง ๆ
5. นกสวยบินอย่าง
6. นกมีความสุข
7. นกสวยบินเร็วจน
8. เขามองไม่ทัน
9. นกอ้วนบินเร็ว
10. นกอ้วนบินสูง
11. นกอ้วนบินสูงมาก
12. นกอ้วนบินช้าจริง ๆ
13. นกอ้วนบินอย่าง
14. นกมีความสุข
15. นกอ้วนบินเร็วจน
16. เขามองไม่ทัน ฯลฯ

ขอให้ดูประโยคความเดียวที่มีส่วนขยายดังต่อไปนี้
1. นกสวยบินเร็ว (ขยาย นก ด้วย คำ สวย)
2. นกสวยมากบินเร็ว (ขยาย นก ด้วย กลุ่มคำ (วลี) สวยมาก)
3. นกซึ่งมีขนสวยบินเร็ว (ขยาย นก ด้วยประโยค ซึ่งมีขนสวย)

โดราเอม่อน ตอน โนบิตะ ตะลุยอาณาจักรหุ่นยนต์
โดราเอม่อนตอนนี้ จับความถึงโลกแห่งอาณาจักรในอีกมิติหนึ่งซึ่งผู้คนที่นั่นสร้าง หุ่นยนต์ให้เป็นเหมือนผู้ช่วยและยังอ่อนโยนเป็นมิตรผูกพันกับผู้คน แต่องค์หญิงจานุผู้ปกครองอาณาจักรนี้ กลับมีคำสั่งให้กวาดล้างหุ่นยนต์เหล่านี้ เพื่อป้อนโปรแกรมให้ปุ่นทั้งหมดทำแต่งาน สาเหตุก็เนื่องมาจากปมในอดีตที่เกิดขึ้นกับบุคคลอันเป็นที่รักขององค์หญิงจา นุ
โปโกะ หุ่นยนต์เด็กตัวน้อยจึงต้องหลีกหนีการตามล่าของทหารและต้องพลัดพรากจากมา เรียหุ่นที่เป็นแม่ของโปโกะและเคยเป็นแม่เลี้ยงองค์หญิงจานุในวัยเด็ก โปโกะหนีจนพลัดหลงมาในช่องว่างของมิติเวลาและประจวบเหมาะกับปัญหาคลาสสิ คเดิม ๆ เมื่อโนมิตะอยากได้ของเล่นหุ่นยนต์ไว้แข่งกับนายปากแหลม (ใครเป็นใครไปไม่ได้นอกจาซึเนโอะ)
โปโกะ จึงได้มาพบกับพวดโดราเอม่อน แล้วการผจญภัยครั้งใหม่ของโอราเอม่อนและเด็ก ๆ กลุ่มนี้ก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เมื่อโปโกะ เชื่อว่าเขายังสามารถช่วยแม่ และจะเปลี่ยนใจองค์หญิงจานุให้เข้าใจอาณาจักรในอุดมคติของพระราชาบิดาของ องค์หญิงจานุ ซึ่งตั้งพระทัยไว้ว่า คนจะใช้ชีวิตร่วมกับหุ่นยนต์ได้และเป็นสังคมที่มีความสงบสุข




ประโยคความซ้อน

ประโยคความซ้อน คือ ประโยคที่มีใจความสำคัญเพียงใจความเดียว ประกอบด้วยประโยคความเดียวที่มีใจความสำคัญ เป็นประโยคหลัก (มุขยประโยค) และมีประโยคความเดียวที่มีใจความเป็นส่วนขยายส่วนใดส่วนหนึ่งของประโยคหลัก เป็นประโยคย่อยซ้อนอยู่ในประโยคหลัก (อนุประโยค) โดยทำหน้าที่แต่งหรือประกอบประโยคหลัก ประโยคความซ้อนนี้เดิม เรียกว่า สังกรประโยค
อนุประโยคหรือประโยคย่อยมี 3 ชนิด ทำหน้าที่ต่างกัน ดังต่อไปนี้

1. ประโยคย่อยที่ทำหน้าที่แทนนาม (นามานุประโยค) อาจใช้เป็นบทประธานหรือบทกรรม หรือส่วนเติมเต็มก็ได้ ประโยคย่อยนี้เป็นประโยคความเดียวซ้อนอยู่ในประโยคหลักไม่ต้องอาศัยบทเชื่อม หรือคำเชื่อม

ตัวอย่าง

• คนทำดีย่อมได้รับผลดี
คน...ย่อมได้รับผลดี : ประโยคหลัก
คนทำดี : ประโยคย่อยทำหน้าที่เป็นบทประธาน

• ครูดุนักเรียนไม่ทำการบ้าน
ครูดุนักเรียน : ประโยคหลัก
นักเรียนไม่ทำการบ้าน : ประโยคย่อยทำหน้าที่เป็นบทกรรม

2. ประโยคย่อยที่ทำหน้าที่เป็นบทขยายประธานหรือบทขยายกรรมหรือบทขยายส่วนเติม เต็ม (คุณานุประโยค) แล้วแต่กรณี มีประพันธสรรพนาม (ที่ ซึ่ง อัน ผู้) เชื่อมระหว่างประโยคหลักกับประโยคย่อย

ตัวอย่าง


• คนที่ประพฤติดีย่อยมีความเจริญในชีวิต
ที่ประพฤติ ขยายประธาน คน
คน...ย่อมมีความเจริญในชีวิต : ประโยคหลัก
(คน) ประพฤติดี : ประโยคย่อย

• ฉันอาศัยบ้านซึ่งอยู่บนภูเขา
ซึ่งอยู่บนภูเขา ขยายกรรม บ้าน
ฉันอาศัยบ้าน : ประโยคหลัก
(บ้าน) อยู่บนภูเขา : ประโยคย่อย

3. ประโยคย่อยที่ทำหน้าที่เป็นบทขยายคำกริยา หรือบทขยายคำวิเศษณ์ในประโยคหลัก (วิเศษณานุประโยค) มีคำเชื่อม (เช่น เมื่อ จน เพราะ ตาม ให้ ฯลฯ) ซึ่งเชื่อมระหว่างประโยคหลักกับประโยคย่อย

ตัวอย่าง

• เขาเรียนเก่งเพราะเขาตั้งใจเรียน
เขาเรียนเก่ง : ประโยคหลัก
(เขา) ตั้งใจเรียน : ประโยคย่อยขยายกริยา

• ครูรักศิษย์เหมือนแม่รักลูก
ครูรักศิษย์ : ประโยคหลัก
แม่รักลูก : ประโยคย่อย (ขยายส่วนเติมเต็มของกริยาเหมือน)

คำซ้อน

คำซ้อน

คำซ้อน คือคำที่เกิดจากคำมูลตั้งแต่ 2 คำขึ้นไปซึ่งมีความหมายเหมือนกันหรือไปในทำนองเดียวกันหรือมีความหมายต่างกันในลักษณะตรงข้าม มารวมกันทำให้เกิดคำใหม่ขึ้นมา
คำมูลที่นำมาซ้อนกันอาจเป็นนาม กริยา หรือวิเศษณ์ก็ได้ คำมูลเหล่านี้ต้องประกอบกับคำชนิดเดียวกัน คือเป็นคำนามด้วยกัน หรือกริยาด้วยกัน และทำหน้าที่ได้ต่างๆ เช่นเดียวกับชนิดของคำมูลที่นำมาซ้อนกันเช่น


นามกับนาม เช่น เนื้อตัว เรือแพ ลูกหลาน เสื่อสาด หูตา

กริยากับกริยา เช่น ทดแทน ชมเชย เรียกร้อง ว่ากล่าว สั่งสอน

วิเศษณ์กับวิเศษณ์ เช่น เข้มงวด แข็งแกร่ง ฉับพลัน ซีดเซียว เด็ดขาด
คำมูลที่นำมาซ้อนกันอาจเป็นคำมาจากภาษาใดก็ได้ อาจเป็นคำไทยกับคำไทย คำไทยกับคำที่มาจากภาษาอื่น หรือเป็นคำที่มาจากภาษาอื่นทั้งหมด เช่น

-คำไทยกับคำไทย เช่น ผักปลา เลียบเคียง อ่อนนุ่ม อ้อนวอน

-คำไทยกับคำเขมร เช่น แบบฉบับ พงไพร หัวสมอง แจ่มจรัส

-คำไทยกับคำบาลีสันสกฤต เช่น เขตแดน โชคลาง พรรคพวก ศรีสง่า หมู่คณะ

-คำเขมรกับคำเขมร เช่น ขจัดขจาย เฉลิมฉลอง

-คำบาลีสันสกฤตกับคำบาลีสันสกฤต เช่น สรงสนาน ตรัสประภาษ เสบียงอาหาร

คำมูลที่นำมาซ้อนกัน ส่วนมากเป็นคำมูล 2 คำ ถ้ามากกว่านั้นมักเป็นคำมูล 4 คำ หรือ 6คำ
คำมูล 2 คำ เช่น ข้าวปลา นิ่มนวล ปากคอ ฟ้าฝน หน้าตา

คำมูล 4 คำ อาจมีสัมผัสกลางหรือซ้ำเสียง เช่น ได้หน้าลืมหลัง กู้หนี้ยืมสิน ยากดีมีจนมากหมอมากความ ไปวัดไปวา ต้อนรับขับสู้

คำมูล 6 คำ มักมีสัมผัสระหว่างกลาง เช่น คดในข้องดในกระดูก จับไม่ได้ไล่ไม่ทัน ชั่วเจ็ดทีดีเจ็ดหน


คำซ้อนแบ่งเป็น 2 พวกคือ คำซ้อนเพื่อความหมายและคำซ้อนเพื่อเสียง
คำซ้อนเพื่อความหมาย เกิดจากคำมูลที่มีความหมายอย่างเดียวกัน ต่างกันเล็กน้อยหรือไปในทำนองเดียวกัน หรือต่างกันในลักษณะตรงข้าม เมื่อประกอบเป็นคำซ้อนจะมีความหมายอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังนี้
1. ความหมายอยู่ที่คำใดคำหนึ่งหรือกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง คำอื่นหรือกลุ่มอื่นไม่ปรากฏความหมาย เช่น หน้าตา ปากคอ เท็จจริง ดีร้าย ผิดชอบ ขวัญหนีดีฝ่อ ถ้วยชามรามไห จับไม่ได้ไล่ไม่ทัน
2. ความหมายอยู่ที่ทุกคำแต่เป็นความหมายที่กว้างออกไป เช่น
เสื้อผ้า ไม่ได้หมายเฉพาะเสื้อกับผ้า แต่รวมถึงเครื่องนุ่งห่ม
เรือแพ ไม่ได้หมายเฉพาะเรือกับแพ แต่รวมถึงยานพาหนะทางน้ำทั้งหมด
ข้าวปลา ไม่ได้หมายเฉพาะข้าวกับปลา แต่รวมถึงอาหารทั่วไป
พี่น้อง ไม่ได้หมายเฉพาะพี่กับน้อง แต่รวมถึงญาติทั้งหมด
หมูเห็ดเป็ดไก่ หมายรวมถึงสิ่งที่ใช้เป็นอาหารทั้งหมด
3. ความหมายอยู่ที่คำต้นกับคำท้ายรวมกันเช่น เคราะห์หามยามร้าย ( เคราะห์ร้าย ) ชอบมาพากล ( ชอบกล ) ฤกษ์งามยามดี ( ฤกษ์ดี ) ยากดีมีจน ( ยากจน )
4. ความหมายอยู่ที่คำต้นหรือคำท้าย ซึ่งมีความหมายตรงข้ามกันเช่น ชั่ว ดี ( ชั่วดีอย่างไรเขาก็เป็นเพื่อนฉัน ) ผิดชอบ ( ความรับผิดชอบ ) เท็จจริง ( ข้อเท็จจริง
)

คำซ้อนเพื่อเสียง ส่วนมากเกิดจากพยางค์สองพยางค์ซึ่งมีเสียงพยัญชนะต้นอย่างเดียวกัน เสียงสระหรือเสียงพยัญชนะสะกดอาจเหมือนกันหรือต่างกันก็ได้ พยางค์ที่นำมาประกอบกันอาจไม่มีความหมายหรือมีความหมายเพียงคำเดียว อีกคำหนึ่งอาจเป็นคำโบราณหรือคำภาษาถิ่น แต่เมื่อประกอบกันเป็นคำซ้อนต้องมีความหมายอย่างใดอย่างหนึ่ง
ลักษณะของคำซ้อนเพื่อเสียง มีดังนี้

    1.แต่ละพยางค์มีเสียงพยัญชนะต้นเหมือนกัน ต่างกันที่เสียงสระ เช่นเกะกะ ขรุขระ คู่คี่ เงอะงะ ซู่ซ่า
    2.แต่ละพยางค์มีเสียงพยัญชนะต้นและพยัญชนะสะกดเหมือนกัน ต่างกันที่เสียงสระ เช่น เก้งก้าง ขลุกขลิก คึกคัก จริงจัง โผงผาง
    3.แต่ละพยางค์มีเสียงพยัญชนะต้นและเสียงสระเหมือนกัน ต่างกันที่เสียงพยัญชนะสะกด เช่น แจกแจง เพลิดเพลิน ทาบทาม ยอกย้อน สอดส่อง
    4.. แต่ละพยางค์มีเสียงพยัญชนะต้นเหมือนกัน ต่างกันทั้งเสียงสระและพยัญชนะสะกด โดยมีพยัญชนะสะกดหรือไม่มีก็ได้ เช่น กงการ ขบขัน งงงวย ฟุ่มเฟือย เจือจาน